بگيرم . بنابراين مردم در ميان هم درآييد و مظالم خود را از كسانى كه در دنيا به شما ستم كرده‌اند مطالبه كنيد و من براى شما عليه آنان گواهم ، و گواهى كافى هستم . » فرمود : « پس همديگر را شناسايى و باز يا بى مىكنند و هر كسى نزد ديگرى مظلمه‌اى يا حقّى داشته باشد او را بدان ملزم مىسازد ، و همچنان در صحراى محشر تا آنگاه كه خدا بخواهد مىمانند ، در نتيجه وضع آنها سخت و عرق آنها زياد و غم و اندوهشان سخت و ناله و فريادشان بلند مىشود و آرزو مىكنند كه با ردّ مظالم به اهلش از آن وضع رهايى يابند . در اين هنگام خداوند به حال آنها و رنج و مشقتى كه دچارند توجّه مىكند و ندا كننده‌اى از سوى او ندا مىدهد به گونه‌اى كه آخرين آن‌ها مانند اوّلين آنها مىشنود كه اى گروه خلايق ! براى دعوت كننده خدا خاموش شويد و بشنويد كه خداوند مىفرمايد : من بسيار بخشنده‌ام اگر دوست داريد كه ببخشيد ببخشيد و گرنه مظالم شما را براى شما مىگيرم . گروهى از خلايق به سبب مشقّت بسيار و تنگى راه و ازدحام آنها و به اميد آن كه از وضعى كه دارند رهايى يابند مظالم را مىبخشند و برخى خوددارى مىكنند و مىگويند : پروردگارا ! مظالم ما بزرگتر از آن است كه آنها را ببخشيم . سپس ندا كننده‌اى از سوى عرش خداوند ندا مىكند : رضوان خازن بهشت فردوس كجاست ؟ خداوند به او امر مىكند كه از فردوس كاخى را كه از نقره است با همه بناها و خدمتكارانى كه در آن است به آنها نشان دهد ، و او قصر را با همه كنيزكان و خدمتكاران و اثاثى كه در اطراف و درون آن است براى آنها نمايان مىسازد . آنگاه ندا كننده‌اى از سوى خداوند ندا مىكند : اى گروه خلايق سرهايتان را بلند كنيد و به اين قصر بنگريد ، آنها سرهايشان را بلند مىكنند و همگى آرزومند آن مىشوند ، سپس از سوى خداوند ندا كننده‌اى ندا مىدهد كه اى گروه خلايق اين قصر براى هر كسى است كه از مؤمنى عفو كند ، و همه جز كسان اندكى عفو مىكنند ، خداوند مىفرمايد : امروز هيچ ستمگرى به بهشت من راه نمىيابد ، و هيچ ستمكارى كه نزد او مظلمه‌اى از يكى از مسلمانان باشد به دوزخ در نمىآيد تا آنگاه كه در موقف حساب حقّ خود را از آن ستمكار بگيرد ، اى خلايق ! براى حساب آماده شويد . سپس به آنها آزادى داده مىشود و به سوى موقف حساب روان مىشوند در حالى كه بعضى بعضى ديگر را دفع و طرد مىكنند تا آنگاه كه پا به عرضهء حساب مىنهند و خداوند بر عرش مستولى است . در اين هنگام دواوين باز و ترازوها نصب و پيامبران و شاهدان كه ائمّه‌اند حضور مىيابند ، و هر امامى بر اهل زمان خود شهادت مىدهد به اين كه در ميان آنها به امر خدا قيام و آنان را به راه او دعوت كرده است » . راوى مىگويد : مردى از قريش عرض كرد : اى پيامبر خدا ! هرگاه از مرد مؤمنى نزد